Cha Herbata Blog

Będąc
w posiadaniu listków delikatnej herbaty zielonej Anji Baicha –
postanowiłem
ją przygotować w jak najlepszy

i praktyczny sposób
.
Trzeba było  użyć
gaizhong
( 蓋盅)
czyli
naczynie z przykrywką .

Teoretycznie
gaizhong
( 蓋盅) i gaiwan
(蓋碗
)
to
takie same naczynia w których wielofunkcyjność odróżnia je od
innych utensyliów herbacianych czyli :

1. Czyli mamy  możliwości zaparzenia listków herbacianych  na 2 sposoby  :

a)
przygotowaną herbatę pijemy bezpośrednio z naczynia

b) tak samo  jak czajnik – napar przelewamy do czarek ( z użyciem „ morza herbaty „ czy
też
bezpośrednio
herbata trafia do czarek tak  jak jest to praktykowane w tradycji chaoshan.
)

2.  naczynie  może służyć   jako ( bez uszna )
filiżanka ze spodeczkiem i przykrywką .

Wraz
masowym rozpowszechnieniem się przygotowania herbat jako przejaw”
kulturalnego zwyczaju „ czy ” ciekawego hobby” nastąpiły czasy  powstawania ogromnej ilości naczyń do zaparzania naparu. Z jednej strony
mamy tanią maszynową produkcję powszechnienie powielanych  wyrobów ( często bez uwzględnienia ze przeznaczone parzenia herbaty)   a z drugiej próby odtworzenia klasycznej ceramiki  sprzed
setek lat wykonywanych przed artystów posługujących mniej lub
bardziej klasycznymi
autentycznymi technikami garncarskimi. Rynek szczególnie na Dalekim Wschodzie (
Japonia , Korea , Chiny ) oferuje coraz bardziej wyrafinowaną
ceramikę herbacianą gdzie przy
ocenie jej  wartości 
liczy się obecna  :  np.– czy  używano ręcznego koła garncarskiego -czy
elektrycznego, czy wypał byl  w piecu na opalanym ogniem czy
też elektrycznym , czy
materiały
takie
jak
glina, szkliwo
itd. wytwarza sam artysta czy je
sprawdza jeśli tak to od kogo.
Wybór
drogocennych ciekawych naczyń artystycznych – to już inny
temat.. wymagający
głębszej analizy i >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>obszerniejszego opisu z wykorzystaniem  wielu  przykładów.

Stosowane
od początków istnienia kultury pica herbaty naczynia zmieniały się
wraz ze technikami jej przygotowania i tak naprawdę trudno określić
gdzie
i kiedy powstał zwyczaj używania miseczki z przykrywką do pica naparu( czy ubitego proszku herbacianego)  . Do naszych czasów styl picia w miseczce z przykrywką i
spodeczkiem przetrwał w „ludowych” herbaciarniach w prowincji
Syczuan . W chińskich muzeach narodowych w dziale historii ceramiki
( polecam
w Taipei i Nankin) odnajdziemy przykłady* arystokratycznych*  kolorowych bogato zdobionych naczyń typu (gaiwan)
gaizhong – szczególnie z ostatniej dynastii cesarskiej Qing (1644-1912)
.Takie
obserwacje ukazują powszechne używanie tego typu naczyń na równi
z czajnikiem.                         

   Historycznie na Zachodzie  zwyczaj przygotowania
listków w czarce z przykrywką raczej nie przyjął się. ( o ile
mi wiadomo
– może są takie metody parzenia?) . W ostatnich dekadach  jako nowe  ( egzotyczne ?) naczynie herbaciane  gaiwan (gaizhong) pojawia się na
Zachodzie wraz z chińskimi herbatami i zwyczajami.. Często jak
towarzysz tacki chapan. małych czarek i jest w pewnym sensie związany z kulturą gong fu cha
– w
wersji wygodnej praktycznej. ( Co może być ciekawe dla Chińczyków w takich naczyniach parzone są także  wszelkiego rodzaju  nie – chińskie herbaty)  Ale  o roli i zastosowaniu czarki z przykrywką w przygotowaniu rożnych
herbat wraz z użyciem całego zestawu naczyń––
to już inny temat.. wymagający
głębszej analizy i opisu.

           _______Przygotowaną
herbatę pijemy bezpośrednio z naczynia _______

Dzisiejsze
przygotowanie jest najprostszym i chyba mało popularnym sposobem
cieszenia się naparem
herbacianym. Jak można zaobserwować tak podaje się i pije herbatę
w chińskich „kostiumowych” – filmach historycznych. I najczęściej
jest tak że jedna osoba pije ze swojego
naczynia.( Dodatkowo inaczej popijają herbaty młode piękne damy – a inaczej wojownicy.) Obecnie
podczas pokazów „ chińskiej ceremonii” herbacianej jeśli
używany gawian ( gaizhong ) – „obowiązkowo elegancko przygotowany
napar „ przelewa się do czarek..następnie podaje i
gościom. To
jest ekonomiczne wygodne i popularne. (Wyjątkiem
jest serwowanie mieszanki zdrowotnej o nazwie Bābǎo chá（八宝茶
）ー
jedna
czarka z przykrywka na jedna osobę- ale nie jest to stricte napar
z listków herbacianych . )

Jeśli  się chce głębiej poznać napar delikatnej chińskiej  herbaty zielonej.

Teraz
jest czas na opis dlaczego postanowiłem
listki
delikatnych zielonych herbat chińskich
(
Anji Baicha )
–
daje
najlepsze efekty. Dotyczy to delikatnych herbat zielonych , takie
mniej szlachetne zielone jak gunpowder ,chun mee czy tanie zielone
liściaste z supermarketów raczej nie nadają się do popijania
prosto z naczynia. Dlaczego ? Powodów jest kilka : – zbyt mocny
gorzki smak naparu , parzenie w temperaturze powyżej
80C oraz brak możliwości utrzymania
stabilnego przyjemnego smaku i aromatu. To
dotyczy także Herbat
wymagających
wysokiej temperatury parzenia ( oolongi , ciemne ,czarne -hong-cha )
niezbyt wygodnie pije się z bezpośrednio
z naczynia – bo łatwo
można się poparzyć – nie ma tej granicy akceptowanej przez
wysokiej temperatury gardło

jak w przypadku zielonych ( ewentualnie żółtych -pąkowych jak
Mogan Huangya, Huoshan Huangya czy Mending Huangya.

Przygotowanie
delikatnych pąkowych herbat i bezpośrednie pice ich z
naczynia daje
wiele ciekawych finezyjnych efektów których nie uzyskamy używając
innych  technik parzenia.

1.
Inaczej pracują zmysły – napar bezpośrednio pijemy z naczynia w
którym parzymy .. czyli tworzymy  bardzo bliski kontakt z listkami – odczuwa
się lepiej aromat, wizualnie listki są dosłownie przed „oczami”,
ciepło ścianek naczynia sygnalizuje jakiej
temperatury jest napar.

2.
Aby
napić się herbaty potrzebne jest naprowadzenie odpowiedniej
postury ciała , spodeczek bardzo pomaga w utrzymaniu naczynia kiedy
równocześnie trzymamy przykrywkę, popijanie w taki sposób
przynosi ciekawe efekty. (W podobny sposób pije się herbatę matcha
podczas praktyki keiko, kiedy siedzi się na matach i trzeba uzyskach
odpowiednią równowagę.) Pracują ramiona ,szyja , trzeba uważać w jakim tempie pije ( spija ) się
napar.

3.
Jest to bardzo
„indywidualne „ parzenie trzeba mu poświecić więcej wysiłku
co w
efekcie dostarczy głębsze poznanie niuansów herbat.

Co
ciekawe Anji Baicha jest stosunkowo nową herbatą wyselekcjonowaną
z „ naturalnie
sfiksowanego krzewu herbacianego – o albinotycznych cechach” – Po mimo ze jej historia  jest bardzo krótka jest bardzo dobrze znana  nie tylko w Chinach ale tez po za granicami.

Dzisiejsza
tradycyjna technika parzenia oraz herbata o krótkim rodowodzie przypomina mi o dalekowschodnim przysłowiu ”温故知新
ーpróba
odkrywania nowych rzeczy [prawd] poprzez badanie przeszłości”

Przy
okazji niszowa technika przygotowania herbaty w naczyniu z
przykrywką i bezpośredniemu picia naparu znana jest także w
Japonii – nazywa się
susuricha
(啜り茶)

– praktykowana przez niektóre szkoły tradycji Sencha-do (煎茶道
)

( do napisania tego tekstu zainspirowały mnie  wykłady na temat parzenia chinskich herbat  w Tokio oraz spotkania herbaciane gdzie herbatę podaje   się do bezpośredniego picia  z naczynia.)